Namibië Zambia Malawi 7: Katima Mulilo

Beste iedereen,

We schrijven iedere dag een stukje en versturen het naar het blog als we de kans hebben.

28 augustus: Windhoek-Otjiwarongo, 282 km
Vanochtend zijn we op ons gemak opgestaan na een redelijk nachtje in heerlijke bedden maar met héél veel snelweg-, trein- en -vliegveld-lawaai… hoe ze toch zo’n net vakantieparkje tussen die drie lawaaibronnen hebben kunnen klemmen??? Om 8:30 waren we bij de autoverhuurder waar we de auto achtergelaten hebben voor een complete checkup met nadruk op de radiator (die inmiddels al weer een stuk leger geraakt was sinds we hem bijgevuld hadden na de oververhitting aan de kust) en de stootplaten, en nog wat dingen zoals de remmen. In andere woorden, de checkup die vóór onze verhuurperiode gedaan had moeten worden! We kregen een nog stoerdere 4WD mee als vervangend vervoer, want de checkup zou heel de ochtend duren, en zijn naar een shoppingmall vlakbij gereden om rond te struinen, wat kleine boodschappen te doen, en kleren te kopen. We hadden niet ontbeten en bij fastfoodketen Wimpys kon je ontbijten dus hebben we lekker spiegeleitjes met spek genomen: waar we tijdens onze rondreis in 2008 in Namibië na een tijdje smeekte om het spiegeleitje sochtends alsjeblieft een keer over te slaan, hebben we ze deze reis eigenlijk nog maar één keer gehad en missen we ze een beetje! Rond 11:45 zijn we weggegaan bij de mall (parkeerkosten voor 2,5 uur in de parkeergarage omgerekend ongeveer 50 eurocent) en de paar kilometer over de snelweg terug naar de verhuurder gereden. Opeens gebeurde er een heftig ongeluk op zo’n 5 meter voor ons, waarbij iemand die VEELS te hard reed ons bijna raakte bij het inhalen, en tegen een voorligger knalde waarbij hij die een 3-dubbele koprol liet doen in de berm. Wonderlijk genoeg overleefde allebei de chauffeurs het, al was zeker de gerolde auto totalloss en zijn chauffeur bebloed. Pffff, erg schrikken; Hans heeft al weleens een auto ongeluk zien gebeuren maar ik nog nooit. En zo dichtbij! Bij de verhuurder was nog niet alles klaar, we hebben er nog tot 13:15 gezeten, dus maar de tijd gedood met internetten in het kantoortje. Toen de auto eindelijk “klaar” was, was nog maar een deel van ons lijstje gedaan. Zucht… Laten we er maar van uit gaan dat in ieder geval de belangrijkste mechanische dingen gerepareerd zijn… We zijn naar een tankstation vlakbij gereden voor een tankbeurt: er is 127 liter ingegaan! En toen tegen 13:30 konden we eindelijk doorstomen naar onze bestemming voor vannacht, Otjiwarongo. In 3 uur tijd hebben we zo’n 250 km gereden, zonder bijzonderheden maar wel veel wrattenzwijntjes langs de kant van de weg, altijd leuke beestjes om te zien terwijl ze op hun voorste knieën zittend grazen of met hun staartje kaarsrecht omhoog als een antenne, keurig in een rijtje achter elkaar aan draven. Rond 16:30 waren we bij onze overnachting, een keurig klein hotel met 9 kamers, gerund door een Frans echtpaar, dat heel betaalbaar is maar heel luxe overkomt met een mooie tuin, nette kamers en duidelijk oog voor detail. Helaas waren we te laat aangekomen om van het vast menu gebruik te kunnen maken (alleen op afspraak als er vraag voor is), maar er was vlakbij een super geweldig restaurant, naar eigen zeggen volgens internet. We zijn er weer eens ingetrapt, we waren al hartstikke enthousiast mocht het bevallen: maar we vergaten dat dit Afrika is en niets is zoals je denkt in de horeca / service industrie… Het was een redelijk restaurant, uiteindelijk, maar niets van bijzonders en meer dan vlees en friet blijft in de praktijk toch altijd een beetje ingewikkeld en valt tegen. Ach ja! Terug op de kamer hebben we lekker koffie gezet en gerust en geinternet tot bedtijd.

29 augustus: Otjiwarongo, 0 km
Vandaag is een volledige rustdag. We hebben weer geprobeerd uit te slapen (lukt nog niet echt, we worden nog steeds om 5 uur wakker terwijl we al dagen niet meer in de tent slapen), hebben op ons gemak ontbeten en gelijk het vaste menu voor vanavond gereserveerd zodat we niet eens van het terrein af hoeven vandaag. En voor de rest lekker lezen, een beetje bij het zwembad of in de schaduw buiten bij onze kamer zitten, koffie drinken en rusten. Er vlogen mooie vlinders rond en er heeft wel een uur lang een hagedis op de muur vlakbij gezeten, zichzelf opwarmend in de zon. Toen we eerder bij het zwembad zaten hebben we met fascinatie zitten gluren naar een Franse gast die bloedserieus zijn (huur!!!)auto aan het poetsen was met eau de cologne en vochtige doekjes. We roken de parfum 5 meter verderop, en moesten er wel een beetje om lachen; met name omdat de auto na 50 meter buiten de poort te rijden waarschijnlijk al weer vuil zou zijn! Savonds kregen we om 19 uur samen met drie andere gasten het avondeten: een heerlijke romige pompoensoep vooraf die zo lekker was dat ik spontaan ja zei toen de vrolijke stevige serveerster grappend vroeg of ik meer wilde. Duidelijk dat ze dat al jaren vraagt maar nog nooit ja op te horen had gekregen, want ze vond het een geweldige mop, schraapte nog vrolijk het restje uit de pan voor me en we hoorde haar in de keuken tegen de kokkin lachen erover, wat ze nu toch weer meegemaakt had! Het hoofdgerecht was een lekkere, LICHTE maaltijd, ook wel weer eens lekker. En de chocolademousse toe was zo lekker dat Hans de zijne helemaal op at, tot mijn verbazing! Hij lust normaal gezien geen chocolademousse, hoogstens een hapje of twee…

30 augustus: Otjiwarongo-Takawasa, 528 km
Vandaag hebben we een lange afstand gereden om wat dichter bij ons einddoel te komen, de grens met Zambia over een paar dagen. Vandaag reden we naar een plekje aan de Okavango Rivier waar we weer twee nachten blijven om een rustdag te kunnen houden. Vanochtend hebben we alles ingepakt, lekker ontbeten, afgerekend en zijn rond 8:30 vertrokken. In het stadje Grootfontein onderweg zagen we opeens een oude Duitse begraafplaats langs de weg, dus zijn we daar even onze benen gaan strekken. We hebben rustig maar gestaag doorgereden, alleen stoppend voor plaspauzes (en die begraafplaats). 200 km van onze overnachting vandaan begon er geleidelijk aan steeds meer huisjes en hutten in de bosjes naast de weg te verschijnen, met velden en dus ook vee. Schapen willen nog wel blind de weg over steken, koeien kijken meestal netjes beide kanten op. Alleen bij koeien wil de rest ook weleens meesjokken als de eerste netjes gekeken heeft en oversteekt. En met de indrukwekkende horens die sommige hebben, wil je wel wachten tot ze overgestoken hebben! Onze overnachting leek een beetje lastig te vinden, met onduidelijke routeomschrijvingen op internet en gek genoeg geen vermelding in de speciale offroad kaart die wij hebben van Afrika. Maar wel een enorm goeie recensie op booking.com en een mooie ligging aan de rivier. Gelukkig stonden de bordjes ruim op tijd en duidelijk langs de weg dus we vonden het zonder problemen en reden om 14:30 na een prima rit het mooie groene terrein vol allerlei planten en bomen op van Mukuku Rest Camp. Het is een kleinschalig kamp voor maximaal 8-10 klanten met eigenaren die creatief en handig zijn en van tuinieren houden, en dat zie je terug in hun terrein, het is erg mooi aangelegd. En toevallig zijn we vanavond ook nog eens de enigste gasten, dus we hebben ons lekker geïnstalleerd in ons mooie hutje met uitzicht op het water. Terwijl we buiten op de veranda zaten kwamen 12 grote Afrikaanse zwart-met-witte parelhoenders buurten, kijken of we iets te snoepen hadden en een beetje dutten en rondscharrelen op het gras voor onze bungalow. Een haan liep heel de middag rond, luid te kraaien, en overal ritselde en floten vogeltjes. Heerlijk! Savonds heeft de eigenaresse voor ons gekookt en hebben we een beetje gekletst met het stel, en toen zijn we rond 20 uur terug naar onze hut gegaan waarbij we eerst de “donkey” hebben moeten aanwakkeren en opstoken, want hij was uitgegaan, en toen koffie hebben gezet. Tegen de tijd dat we de koffie op hadden was het vuurtje lekker aan het branden en ons douchewater bloedheet. Alleen er stond nauwelijks druk op het water, dus het straaltje uit de douche was lekker warm, maar slapjes… Ach ja! De parelhoenders waren met zonsondergang op stok gegaan in de bomen, maar deden snachts nog wel af en toe roepen naar elkaar, klinkt als een rustig voortgeduwde kruiwagen met een roestig wiel. Als ze schrikken of opgewonden zijn wordt het een roestig-kruiwagen-wiel-race op hoge snelheid met vele kruiwagens tegelijk, heel grappig om te horen!

31 augustus: Takawasa, 0 km
Vandaag zijn we illegaal in Angola geweest en hebben daar een tijdje op het politiebureau gezeten! We begonnen de dag gewoon in Namibië… Het was vannacht lekker afgekoeld en onze hut heeft geen glazen ruiten maar alleen muggenhorren, dus veel natuurlijke ventilatie – samen met de fan die aan het dak hing werd het dus zelfs een beetje fris vannacht! Maar de dekens waren lekker warm. De haan begon al vanaf een uur of 4 vanochtend te kraaien, en opeens werden we na nog wat doezelen vlak voor 7:30 wakker. Eindelijk eens uitslapen! We hadden ontbijt om 8 uur besteld en waren wat vroeg dus hebben nog even rondgekeken en gekletst met de eigenaresse die haar citrusbomen aan het bespuiten was. Ze zijn nog niet zelfvoorzienend maar willen dat graag wel meer worden, en hebben dit kamp in 8 jaar tijd volledig van de grond opgebouwd. Indrukwekkend! En erg mooi aangelegd. De eigenaar deed ons, in de mooie eetruimte in de buitenlucht, verwennen met een heerlijk en uitgebreid ontbijt met eigen eitjes (een kip had vanochtend zelfs in een aardewerken pot bij de receptie eieren gelegd), terwijl ondertussen een vogeltje met zichzelf aan het vechten was in een spiegel, de parelhoenders onder de veranda rondscharrelden, en een eekhoorn steeds dichterbij ons kroop in de hoop iets van tafel te kunnen stelen! Om 9:30 gingen we met de eigenaar mee op een boottochtje op de Okavango Rivier, met Namibië aan de ene kant en Angola aan de andere. Toen we langs een aantal lokale vrouwen aan de Namibische kant kwamen, vroeg hij of het goed was dat hij ze even overzette naar de Angolese kant? Schijnbaar pendelde de lokale mensen constant heen en weer. Zo hadden we ook iemand aan de Angolese kant riet zien snijden om daarna met zijn massief houten kano (“mokoro”) terug naar Namibië te peddelen. De eigenaar kende iedereen en groette iedereen, en dus brachten we deze dames en hun boodschappen naar Angola, dat scheelde de Angolese kant weer een mokoro-tripje om ze op te halen! De eigenaar vertelde dat hij weleens gevraagd was om te helpen vervoeren bij de begrafenis van de hoofdman: de dienst was in de kerk in Namibië, maar hij moest natuurlijk weer teruggebracht worden naar Angola om daar in zijn dorp begraven te worden. Prima, zei de eigenaar, maar er kunnen maar 14 man op mijn bootje. Uiteindelijk werden het er 22, want de 6 kistdragers, de priester en zijn hulp, de naaste familie en hij en zijn vrouw (en ook de overleden hoofdman) moesten allemaal mee! We kwamen bij de Angolese kant en hij vroeg of we even aan land bij het politiebureau wilde kijken? Euh ja hoor, als jij denkt dat dat geen probleem is, leuk! We liepen de oever op naar een omheining van boomstammen met een paar kleine rieten daken op palen en een paar lemen hutjes. Het politiebureau en de grenspost van dit gedeelte van Angola dus! We deden even handjes schudden terwijl de eigenaar met de Angolese politieman en militair en een onduidelijk figuur in een mengeling van Afrikaans, Engels, Portugees en lokaal dialect kletste. Hij gaf ze een zakje snoepjes, “voor de kinderen” met een knipoog want die zouden de mannen zelf wel soldaat maken, en vroeg toen aan ons of we de hoofdvrouw van het gehuchtje vlakbij wilde ontmoeten? Ja hoor tuurlijk! Dus zijn we nog even de heuvel opgelopen, maar alleen haar dochter was er, en een hoop jongere kinderen van die en gene, ook wat wezen die de hoofdvrouw onder haar hoede had genomen en de kinderen van haar overleden broer. De eigenaar deelde een tweede zakje snoepjes uit, nadat hij eerst eentje zelf in zijn mond stak (traditioneel hoort dat om aan te geven dat je etensgift niet vergiftigd is), en alle kinderen kregen een snoepje en de dochter van de hoofdvrouw de rest van de zak om verder te verdelen. Hij vertelde dat de hoofdvrouw weleens belde of smste met een verzoek, zoals of hij voor haar (met haar geld) een generator wilde kopen in een Namibisch stadje vlakbij of zo. En uiteraard mocht hij hem dan ook komen monteren. De kinderen gingen als er gelegenheid was in Namibië naar school, en er was een verbale overeenkomst tussen Namibië en Angola om niet moeilijk te doen over het vrije verkeer van deze grensvolken aan de rivier. Als laatste bezochten we weer de politiepost, waar de eigenaar vroeg of we even bij ze mochten komen zitten in het “bureau”! Leuk! We zijn nog nooit illegaal in een ander land geweest, we hadden geeneens paspoorten bij! En nu zaten we dus als illegalen in een Angolees politiebureau 😉 De eigenaar kreeg nog het verzoek of hij batterijen voor hun radiootje mee wilde nemen als hij weer in de buurt was, voor we terug naar het kamp gingen. Er vloog steeds een zwaluwpaartje met onze boot mee, omdat hun nestje schijnbaar onder de boot zelf zat (zo’n platte schuit op twee drijvers). Terug in Namibië hebben we nog even thee gedronken met de eigenaar voor hij ging lunchen en wij naar onze hut om te rusten. Smiddags liepen er wel 15 kippen en 10 ganzen vrij rond, samen met de ongeveer 20 zwarte en zilveren parelhoenders (de witte werden steeds snachts door de kat aangevallen, dus nu hebben ze geen witte parelhoenders meer, en ook geen kar). We kregen thee met scones in de boma (centrale ontmoetingsplaats, een dak met palen en geen muren) terwijl de eigenaar alle kippen, ganzen en de opportunistische parelhoenders (moeten in principe voor hun eigen kostje zorgen maar pikken graag letterlijk een graantje mee) voerde, en de eerste twee weer opsloot in hun hol. De parelhoenders mogen snachts vrij rondscharrelen, die maken niet zo veel kapot in de tuin, kunnen vliegen en gaan snachts veilig in een boom slapen. Toen de eigenaar klaar was zijn we op een “sundowner” cruise gegaan om de zon onder te zien gaan en nog een keer naar krokodillen te zoeken. Nou we vonden er in een uurtje tijd vier stuks! De eerste lag al in het zicht van de aanlegplaats lekker lui op een rots midden in de rivier te luieren met zijn indrukwekkende bek wijd open. We zijn er vlakbij gekomen en konden haast in zijn keel kijken en zijn tanden tellen! Toen hebben we lekker nog een uurtje op de spiegelgladde rivier doorgebracht, de zon mooi rood zien ondergaan, en nog drie krokodillen in het water drijvend of aan de kant gezien. Heerlijk! Om 17:45 waren we in de schemer terug aan land en om 18:30 kregen we heerlijk avondeten: een varkensrollade die de eigenaresse die middag gemaakt had! We vroegen gelijk het recept en ik vroeg voor Hans een tweede stukje want ze had aangegeven dat er nog zat was en Hans had zitten smullen en verzuchten dat hij toch niet om een tweede stukje kon vragen! We hebben nog lang gekletst met het stel, en om 21:15 naar onze hut teruggegaan om op te ruimen, te douchen en naar bed te gaan.

1 september: Takawasa-Katima Mulilo, 468 km
Vanochtend was al het gevogelte al weer vroeg aan het kraaien, kwetteren of roestig-kruiwagen-wielen… We hadden om 7:30 ontbijt en hebben hartelijk afscheid genomen van de eigenaren van dit mooie paradijsje, en ze bedankt voor de goede zorgen: we hebben er van genoten, heerlijk! We hebben ook zo’n geluk gehad: de dag voor ons was het volle bak geweest, en de eigenaresse verdween vanochtend vroeg al na het afscheid om boodschappen voor het weekend te doen, want dit weekend was het weer volle bak voor ze! Maar wij zijn lekker twee dagen de enigste gasten geweest… Om 8:30 reden we weg, terug naar de asfaltweg en rechte erg naar Katima Mulilo. Toen we op de asfaltweg zaten was de routeomschrijving van de GPS letterlijk: links afslaan na 459 km, en dan waren we er praktisch…! We reden door de Caprivi Strip tussen Angola en Botswana, en zagen wel veel borden die waarschuwde voor olifanten, en wat olifanten uitwerpselen, maar helaas geen olifanten. Daarvoor is het geleidelijk te druk aan het worden hier. We reden langs veel bebouwing van lemen hutten met rieten daken in de bush, indrukwekkend om te beseffen dat een hoop mensen hun hele leven in zo’n hutje wonen. En nog veel meer om de vrouwen, mannen en kinderen te zien lopen met jerrycans op hun hoofd of schouders of grote blauwe plastic tonnen voor zich uit rollend met water. Wat hebben we het goed! Tegen het einde van de Caprivi Strip zagen we langs de kant van de weg een soort “berm slagers”: het leek alsof een koe ter plekke geslacht was en de stukken vlees (soms hele poten) tentoon gesteld voor automobilisten om te kopen in gammele stalletjes van takken. Zag er niet altijd even appeteitelijk uit! In Katima Mulilo hebben we gepind en zijn we naar onze overnachting gereden, een keurig klein groen luxe paradijsje achter hoge stenen muren met scheermesjes-prikkeldraad in een wijk waar we normaal gezien niet graag zouden komen. Maar we werden allerhartelijkst ontvangen door de vrolijke stevige zwarte eigenaresse en door haar zoon naar een grote luxe kamer gebracht. Er liepen verder een aantal stagiaires rond dus onze aanmelding werd door 4 man in ontvangst genomen! De B&B had maar een hele beperkte kaart, maar we konden uit de kaart van een bevriend restaurant bestellen en dat werd dan gratis afgeleverd bij de B&B. We bestelde voor 18:30, het eten was er al om 17:45, en we hebben heel surrealistisch in de eetkamer van de B&B aan een keurig gedekte tafel onze afhaalmaaltijd zitten eten. Lachen! Daarna lekker op de kamer koffie zetten, douchen en in mijn geval in bad gaan, want de luxe badkamer had een keurig bad. Lekker!

2 september: Katima Mulilo-Livingstone
We versturen dit verslag nu vandaag want straks na het ontbijt gaan we tanken, nog wat boodschappen doen en dan door naar de Zambiaanse grens richting onze tweede tocht, en hebben we waarschijnlijk 14 dagen lang niet of nauwelijks internet.

De bijgevoegde foto is van ons op het Angolese politiekantoor 🙂

Groetjes
Hans en Jooske

2 thoughts on “Namibië Zambia Malawi 7: Katima Mulilo

  1. Voor paal staan of hier zitten op het politiebureau in Angola is wel heel bijzonder!
    Weer genoten van de mooie avonturen die jullie beleven, prachtig!
    Benieuwd naar het vervolg.
    Geniet ze!!a

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *